است ، از اين رو پدر پس از توبيخ وى خود كار را ادامه داده است . اين مطلب از حاشيهء موجود در برگ 72 نسخه هويدا مىشود آنجا كه پدر مىنويسد : « چون نور چشمى ميرزا أبو الحسن منتهاى سعى خود در بدنويسى نموده ، حقير نمىتوان خواند ؛ لهذا از روى غيظ وغضب سعى در بدنويسى نموده . . . را به روز سياه خود نشانيدم كه آن نور چشمى بداند كه از هر بدى برترى مىباشد . بعد از اين طريقي كتابت بكند كه مسلمانان مستفيد شوند . » امّا متأسّفانه از باب « الولد سرّ أبيه » : پسر كو ندارد نشان از پدر ، خطّ پدر نيز تفاوت چندانى با خطّ فرزند ندارد . ومعلوم نيست به چه علّتى نام پدر كه كاتب اصلى است در پايان نسخه سياه شده وهمين قدر براي ما باقىمانده است : أنا العبد المذنب الجاني ، محمّد » مشخّصات ظاهري نسخه « 1 » ( اعمّ از نوع خطّ وجنس كاغذ ) حاكى از آن است كه در سدهء 13 كتابت شده است . 2 . شيخ آقا بزرگ در الذريعة بر أساس ادّعاى آقاى نصيري از نسخهء ناقص ديگرى ياد كرده كه در عصر مؤلّف كتابت شده وبه شمارهء 1073 در كتابخانهء ايشان موجود است . « 2 » بر اين أساس با جناب آقاى نصيري تماس حاصل شد وايشان اظهار بىاطّلاعى كردند ومتأسّفانه تا هنگام نگارش اين سطور نيز هيچ اطّلاعى از نسخهء ياد شده به دست نيامد . شيوهء تصحيح بازخوانى اثر بر أساس نسخهء كتابخانهء مجلس شوراى اسلامى انجام گرفت . هرجا كه از ديد نگارنده عبارت يا واژه‌اى نادرست مىنمود ، احتمال راجح در متن وعبارت نسخهء أساس در پاورقى با حرف رمز « س » مشخّص گرديد .

--> ( 1 ) . ر . ك : فهرست نسخه‌هاى خطّى كتابخانهء مجلس شوراى اسلامى ، ج 5 ، صص 455 - 454 . ( 2 ) . ر . ك : الذريعة إلى تصانيف الشيعة ، ج 18 ، ص 345 .